سلام به همه دوستانی که مطلب هایی که فقط برا خودم ارزش داره رو میخونن و نظر میدن میدونید تصمصم گرفتم یه کم راجع به خودم بنویسم احساس میکنم یادداشت های من باعث شده که بقیه دچار  سوءتفاهم بشن قابل توجه همه عزیزان من اصلا ناامید نیستم از زندگی من زندگی رو دوست دارم چون زیبایی خیلی خیلی زیاد داره حتی شاید به جرات بگم که یکی از همون زیبایی ها خودم هستم هیچوقت ناامید نمیشم و از زندگی خسته نمیشم من به خدای خودم اعتماد ۱۰۰٪ که کمه ولی باید بگم من به خدای خودم ایمان دارم درسته من از لجاظ روحی زیادی ناراحتم ولی باور کنید من از خود خودم ناراحتم نه از چیز دیگه ای اگر من به خدا اینهمه شکایت میکنم واسه اینه که کسی جز اونو ندارم هیچی کسی ..........اینم میدونم اگه خودش بخواد همه چی درست میشه اینم میدونم حالا حالاها من باید تقاص گناهامو پس بدم پس حقمه ........

فدای خدا بشم که هر کسی منو تنها بزاره اون منو یک لحظه هم تنهام نمیزاره